Karlı bir kış günüymüş...Yağan kardan üşümüş küçük kırlangıç,yalnız bir adamın penceresinin dışına gelip gagasıyla camı tıkırdatmış, adeta adamın onun içeri girmesine müsade etmesini istemiş. Yalnız adam bu isteği görmüş, "olmaz alamam, git başımdan" der gibi kuşu kovalamış, sonra da kendi kendine söylenmiş;"Hıh, camı tıkırdatmakla kendisini içeri alacağımı mı sanıyor acaba..?" Gecenin ilerleyen saatlerinde canı sıkılmış, rüzgar ve soğuk arttıkça yalnız adamı daha başka düşünceler sarmış,kırlangıcın arkadaşlığını geri tepmekten biraz pişmanlık duymuş... "Keşke kuşu içeri alsaydım. Ona biraz yiyecek verirdim. Minik kuş oradan oraya uçar, neşeli sesler çıkartır, cıvıldar, yalnızlığımı paylaşırdı. " demiş. Ertesi sabah ilk iş pencereyi açıp etrafına bakınmış adam, belki kırlangıç oralarda bir yerlerde olabilir diye düşünmüş.Ama görememiş zavallı kırlangıcı...Uzun kış geçmiş, yine yaz gelmiş...Etrafta kırlangıçlar, cıvıldıyarak uçmaya başlayınca;yalnız adam, heyecanla camını sonuna kadar açıp kuşu beklemiş...Ama hiç gelen olmamış. Onun hevesle havada uçan kuşlara baktığını gören komşusu hikayeyi öğrenince hafif buruk bir sesle: "Sevgili komşum, anlaşılan sen kırlangıçların sadece 6 aylık bir ömürleri oduğunu bilmiyordun?" demiş. Bunu işiten yalnız adam çok üzülmüş ama üzülmek için de artık geç kaldığını anlamış... Dikkatli olun...Farkında olun...Kendinize bir sorun... Acaba, siz kaç kırlangıç kovaladınız? Hiç geri çevirmediniz mi bugüne kadar size sunulan bir dostluğu? Hayatta bazı fırsatlar vardır ki, sadece birkez karşımıza çıkar, değerini bilemezsek kaçıp giderler.Ve asla geri gelmezler... (ALINTI)

Bu hikayede kendimi buldum yine,yalan yok..hatta ben o kırlangıçtan bile daha vahim durumdayım..çünkü en azından onun değeri bilindi..en azından sevildi..en azından özlendi..en azından bir yürekte yer aldı kırlangıç..oysa ben öylemiyim?..duygu sömürüsü yapan bir sahtekar sıfatındayım bu şekilde pencere ardında kaldım ben..hatta belki bundan daha vahim haldeyim..çünkü hala yaşıyorum ben..

İnsan öyle şeyler yaşar ki tek çaresi anlatmak olabilir..tıpkı benim netteki durumum gibi..eğer bu tek çarem olmasaydı(yani yazı yazmak,içimi dökmekten bahsediyorum) inanın bana bir alay kalpsize dert anlatmazdım..beni anlamaları için dualarda etmezdim..kalpsizliğe dua edilirmi?..edilsede ne kjadar anlamsızdır öyle değilmi?..

Evet bu hikayede kendimden çok şey buldum.. ilk başta bu öykü kapı önünde kaldığım günün ertesinde gelmişti..ve öyküde 26 vardı.. yani totem sayım..öyküde 2 ana kahraman var..ve 6 ay kavramı var..yani yanyana gelince 26..yani bence bu da paranormaldi pek çok şey gibi..