Hepimiz birileri tarafından incitildik, hepimiz birilerini incittik.

Kızdık, içerledik, öfkelendik, darıldık, küstük, nefret ettik.



Evet… Bu duygu, bizim enerjimizi çalıyor, kendimizi sevmemizi engelliyor, yaşama sevinci duymaktan bizi alıkoyuyor, geleceğe umut ve coşkuyla bakmamızı engelliyor.



O halde bu duygulardan kurtulmak için daha ne bekliyoruz? Yoksa bizi inciten insanların, iyileştirmesini mi bekliyoruz?



Affetmek, bize geçmişi geçmişte bırakıp, anı yaşama ve geleceğe umutla bakma özgürlüğünü verir.



Affetmemek, hem daha önce bizi inciten kişilerden, hem de bize yeni kişilerden gelebilecek olası incinmelerden korunduğumuz hissini yaşatacaktır.



Acımızı ve öfkemizi içimizde beslediğimiz müddetçe, kimse bizi, incitemez, yaralayamaz ve reddedemez.



Oysa affetmek unutmak değildir. İnsanları affettiğimizde, geçmişte yaşadığımız deneyimleri unutmayız. Unutmamalıyız da. Bu deneyimler, zamanında bize çok acı vermiş olsa da kazandığımız derslerdir. Bizim yeniden acı çekmemiz, ya da başkalarına aynı acıları çektirmemiz için, alınmış derslerdir.



Affetmek, affettiğimiz kişinin davranışlarını onaylamak değildir. Affettiğimizde geçmişin bugünümüz üzerindeki yıpratıcı etkisinden kurtuluruz.



Evet, yapılanlar kötüydü, acıttı, hayatımızı etkiledi. Fakat bu yaşananları geride bırakarak, affedebilmeyi başarabilmek, içsel bir süreç gerektirir.



Affedebilme süreci, geçmişten gelen olumsuz duygu yükünden kurtulup, özgürleşebilmektir. Yaşanan olayları hatırlamak ama olayın duygu deposunu boşaltmaktır.



Affetmek, bizi kıran kişiye karşı hangi cezayı verirsek, verelim, bunun bize yetmeyeceğinin farkındalığıdır. Bu farkındalık yaşamın geçmişinde takılı kalmak yerine, yaşam yolculuğunda yeni deneyimlere açık hale gelebilmek için bize yol gösterecektir.



Böylece, öfke ve intikam duygularına yatırım yapmaktan vazgeçecek, pozitif duyguları içimizde çoğaltma yolunda, adımlar atmaya başlayacağız. Neye yatırım yaparsak o çoğalır. Affetmek, hayatımızın en zenginleştirici ve özgürleştirici yatırımıdır.



Herkesi bu yatırımı yapmaya davet ediyorum… Haydi, hazır mısınız?





Bir alevdin içimde yakıp ta kavuran,
Yağmur oldun gözümde hiç durmadan yağan.


Filizlenmiş yüreğimi açmadan solduran,
Can dostum yüreğimi yanlış anladın.


Fikrimin ince gülü yanlış anladın,
Merhaba bile demeden sarılıp bir öpmeden.


Kırdın yüreğimi yanlış anladın,
Fikrimin ince gülü yanlış anladın.

Bir sevdasın içimde çığ gibi büyüyen,
Hasret oldun gözümde hiç durmadan tüten.


Filizlenmiş yüreğimi açmadan solduran,
Can dostum yüreğimi yanlış anladın.


Fikrimin ince gülü yanlış anladın,
Merhaba bile demeden sarılıp bir öpmeden.


Kırdın yüreğimi yanlış anladın,
Fikrimin ince gülü yanlış anladın.





Hüseyin KESKİN